باید حتما تغییری اساسی ایجاد کنم.احساس می کنم واقعا نمی توانم به این

روند فلاکت بار ادامه دهم..

کتاب گرفتم.سری به آرایشگاه زدم.رفتم کوه اما حالم خوب نشد... شاید دارم اشتباه می کنم ولی احساس میبینم که جامعه دارد به قهقرا سقوط می کند..از سیاست گرفته تا محیط زیست.از تالاب های خشکیده گرفته تا حقوق های نجومی ..از فساد و سوء مدیریت گرفته تا جهالت و خرافه پرستی و از من گرفته تا من ...میدانم بیش از پیش در لاک درونگرایی خود فرو رفته ام و مغزم از هجوم همه این فشارها انگار دارد ذوب می شود .مدتهاست که دیگر کوه حالم را خوب نمی کند ...حرف ها و رفتارهای دوست !برایم مشمءز کننده شده و مدام از او فرار می کنم..چون رابطه ما بسیار مضحک و بیهوده است و... شاید تنها چیزی که م

فکر می کنم چند سال دیگر .یک عصر پاییزی در حالی که موه هایم را شانه می کنم و و سفیدی موه هایم را دیگر نمی توانم پنهان کنم اگر ناگهان یاد این روز ها بیافتم چه حسی دارم؟ اندوهگین می شوم ؟یا سری از حسرت تکان می دهم ؟یا بی خیال حتی یادم هم نمیاید؟سر کار کوفتی و بعد یک جروبحث مفصل با پسرک فکر کردم که باید هوای خودم را بیشتر داشته باشم...فشار این روز ها انرژی زیادی از من می گیرد و فکر کردم تنها خودم می توانم از خودم مراقبت کنم و از درون آرام باشم..سرکشی های پسرک.فشار کار .مسایل مالی و نداشتن نقطه امنیت و پناه ،شرایط غیر قابل انکار زندگی من هستند .این وسط باید قد